donderdag 12 november 2009



Zoals zij daar,
dag in, dag uit,
aan tafel zaten
(een vitrine van ongemak tussen hen in)
waarin: ingehouden
woorden bloot tentoongesteld,
en zinnen niet perse een gesprek vormden
of woorden
(raken glas, kaatsen terug)
dolen dus doelloos
omheen de schijnbare leegte
tot ze voller en voller wordt.

Hoe het glas de ruimte vult,
die warmer zou moeten zijn
En hoe men elkaar niets werkelijk voorscholtelt:

dit pijnlijk bijeenhoren onder luide zwijgzaamheid.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Volgers

Blogarchief